Collin van Dijk
Trainer, 3e dan judo
Judo stroomt in mijn bloed.
Na mijn opa die judoclub Liempde vanaf de grond opbouwde en mijn vader als topjudoka en ervaren judotrainer, stapte ik in hun voetsporen voor het eerst op de tatami.
Als kleine jongen van 6 jaar begon ik met judo. Het was ook wel een beetje verplicht in onze familie, maar ik wilde het echt zelf. Ik had veel energie en was ook wel eens eigenwijs, wat het niet altijd gemakkelijk maakte voor mijn trainers. Uiteindelijk heeft judo mij heel veel gegeven. Zo vond ik een weg om mijn energie richting te geven, en ook heeft het me enorm geholpen in het ontwikkelen van zelfvertrouwen en om mijn mannetje te staan in alle dynamieken op de middelbare school. Vanaf mijn 11e tot en met mijn 19e jaar heb ik intensief getraind en op nationaal niveau gejudood. In die periode ontdekte ik ook mijn plezier in fysieke training en het toewerken naar een doel. Na een aantal hardnekkige blessures ben ik een andere judo-route gaan varen en maakte ik ook kennis met verschillende manieren van bewegen en trainen. Mede dankzij deze routewijziging denk ik dat ik nu een betere judoka ben dan toen. Ik weet nu veel meer van (het wend- weerbaar maken van) het menselijk lichaam en begrijp het judo beter dan voorheen.
In mijn ogen is judo een fantastische ‘container’, zoals elke sport dat is, maar dan wel met een bijzonder rijke ‘inhoud’. Zo leer je naast motorische vaardigheden, jezelf verdedigen en valbreken ook samenwerken, vertrouwen op je eigen lijf, in fysiek contact staan met elkaar, hard werken, omgaan met winst en verlies (of in judothema: vallen en opstaan), presteren onder druk, respect hebben voor elkaar, discipline en ga zo maar door.
Judo vormt je als mens. Op een goede manier, waardoor je weerbaarder bent in de tal van situaties die het leven je toewerpt. Ik kan me dan ook enorm vinden in de twee basisprincipes van het judo:
- “Seiryoku Zenyo”: met minimale kracht het maximale bereiken
- “Jita Kyoei”: wederzijds voordeel en welzijn
In judo leer je dat het niet alleen om brute kracht gaat, maar dat er altijd een weg is die minder energie kost, maar toch doeltreffend is. Het is dan ook mooi om te aanschouwen, wanneer een sterke man de mat op stapt, dat hij zomaar eens kan worden afgeklopt door een veel kleinere judoka. Judogevoel wint het van pure kracht, zeker als je al die weerstand in je eigen voordeel gebruikt. Een briesje kan dan al genoeg zijn om een berg te doen omkiepen (“Seiryoku Zenyo”). Als je dat inzicht kunt vertalen naar het leven buiten de dojo, dan heb je het niet alleen slim bekeken, maar zo kun je ook meer van waarde zijn voor je omgeving (“Jita Kyoei”).
Sinds 2022 geef ik op de donderdagavond met veel plezier judoles bij Dai-ippo aan twee gemixte groepen. Zo trainen er judoka’s die fanatiek aan wedstrijden meedoen en judoka’s die het judospelletje simpelweg heel leuk vinden. Voor mij is dat laatste het belangrijkste, aangezien dat ten grondslag ligt aan lang judoplezier, maar óók resultaat op de mat. Hard trainen, spelen en leren.
Graag geef ik de kennis die ik in al die jaren van mijn leraren heb geleerd (en nog steeds leer!) door aan de judoka’s van mijn groepen. Dat vind ik een eer om te doen, en mijn insteek is ook om voor altijd te blijven judoën en les te geven. Net als mijn opa, die tot zijn 86ste op de mat stond om mij te assisteren tijdens de lessen.
Tot dusver een stukje van mijn verhaal over hoe judo in mijn bloed stroomt.
Kom gerust een keertje trainen om kennis te maken, om jouw judobloed te doen stromen en om het plezier in het judospelletje te delen.
Rei… hajime!
"Er is altijd ruimte voor een toetje”
